Κάποιοι άνθρωποι μάτια μου ίσως δεν πρέπει να ζουν την αμοιβαιότητα. Γνώρισα εσενα και ένιωσα τα πάντα! Σαν μια έκρηξη συναισθημάτων. Ένα πεζό big bang.Μυρίζεις οικειότητα και έρωτα. καταλάβαμε πως κουμπώνει ο ένας στην ψυχή του άλλου. Κι όμως από τότε έφυγε η έμπνευση μου για λέξεις και δημιουργία. Τελικά δεν είναι ο έρωτας που προσφέρει την πλάση της τέχνης, όπως ουτοπικά νομίζει ο κόσμος.Ο πόνος είναι ο γλύπτης της καλλιτεχνικής μας ανησυχίας.Άρα δεν είχα ανάγκη να ερωτευτώ όπως συμβαίνει μαζί σου, για να δημιουργήσω. Είχα ανάγκη να πληγωθώ… κι εσύ αντί να με πληγώνεις με κάνεις ευτυχισμένη.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου