ΣΟΥ ΥΠΟΣΧΟΜΑΙ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΤΑΞΕΙ...

Καλημέρα, καλησπέρα, καληνύχτα.! Διαλέχτε ότι γουστάρει η ψυχούλα σας όπως πάντα άλλωστε..!! Σήμερα έχω την ανάγκη να μοιραστώ τις σκέψεις μου για την πολυσυζητημένη  ταινία Deadpool & Wolverine.  Αρχικά να ομολογήσω πως δεν είμαι φαν του Deadpool, αλλά συμπαθώ Ryan Reynolds. Επιπλέον να συνεχίσω την ομολογία μου λέγοντας πως λατρεύω Wolverine και περισσότερο όλων λατρεύω  Huge Jackman. Εννοείται πως πριν πάω κινηματογράφο έγινε η σωστή nerdoαντιμετώπιση που άρμοζε. Κάθισα και είδα ΟΛΕΣ τις ταινίες που σχετίζονται με το Deadpool & Wolverine. Και όταν λέω όλες το εννοώ. 13 ταινίες συνολικά. Με την πρώτη των X men να κυκλοφορεί το 2000. Κάποιες ήταν διασκεδαστικές, κάποιες εκτιμάς την προσπάθεια και με κάποιες άλλες πόνεσαν τα μάτια μου. Εντάξει, όλοι ξερουμε τα κλασικα facts: πως ο Hugh Jackman είχε δηλώσει ως τελευταία του φορά την ταινία Logan και μετα θα κρεμούσε δια παντός τα γάντια του, πως χάρη στη βαθιά φιλία και χημεί...

Κάθομαι και ακούω το podcast ενός μαλάκα φίλου μου. Του Σπύρου.   Backtracking   λέγεται. (πάτα πάνω του για να το ακούσεις κι εσύ) Έτσι ξαφνικά με ενέπνευσε η φωνή του να γράψω δυο χαζολογάκια. Πόσο τυχεροί είμαστε οι άνθρωποι που έχουμε φίλους που μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού αλλά είναι τόσο πολύτιμοι; Πάντα πίστευα πως οι φίλοι, πρέπει να είναι όλα σε ένα. Ο φίλος που θαυμάζεις, ο φίλος που είναι πάντα δίπλα σου, που ανταποκρίνεται πάντα στις κλήσεις σου, που τον βλέπεις καθημερινά, που θα ακούσει την κάθε μαλακία σου και ούτω καθεξής. Εκείνος με έμαθε πως  μπορείς να έχεις φίλους που πληρούν όλα τα κριτήρια κάποιες μέρες και κανένα κάποιες άλλες και ταυτόχρονα να είναι οι πιο κεντρικοί χαρακτήρες στο βιβλίο της ζωής σου. Το μόνο μειονέκτημα που μπορώ να βρω, αστειευόμενη προφανώς, είναι πως στον εγκέγαλο του έχει τόσο μεγάλο όγκο ποπ και μη κουλτούρας, τα μοιράζεται μαζί μας στο podcast του και στο site του και εμείς οι απλοί θνητοί κρατάμε σημειώσεις ...

Ο κόσμος σε ρωτάει συνεχώς για το ποιες είναι οι φιλοδοξίες σου στον εργασιακό τομέα. Θαυμάζω τους ανθρώπους που έχουν όντως τέτοιου είδους φιλοδοξίες.  Νιώθω βαθύ λάθος όμως να περιορίζονται εκεί. Οι φιλοδοξίες έχουν να κάνουν με τη ζωή. Φιλοδοξώ να διαβάσω όλα τα βιβλία του πλανήτη. Φιλοδοξώ να ακούσω όλες τις μουσικές του σύμπαντος. Φιλοδοξώ να δω ένα δισεκατομμύριο ταινίες.  Φιλοδοξώ να προλάβω να μάθω το τέλος του one piece πριν εγκαταλείψω τα εγκόσμια.  Φιλοδοξώ να κάνω συνεχώς ανθρώπους να γελούν με τα αστεία μου.  Φιλοδοξώ να βρω το αλας της γης για το μέσα μου.  Φιλοδοξώ να παθαίνω ταχυκαρδία από    όμορφες στιγμές.  Φιλοδοξώ να ευτυχησω. Αλλά όχι. Δεν έχω φιλοδοξίες για κάποια δουλειά. Είναι απλά το μέσο για όλα τα παραπάνω κι όχι ο σκοπός. Εξ άλλου γι αυτό λέγεται δουλεια και όχι χόμπι.  ~Στηριζόμενη σε μια βραδινή    συζήτηση με φίλους σχετικά με φιλοδοξίες..~

  Εδώ λοιπόν κατά την ταπεινή μου άποψη, είναι το ΤΟΠ 10 των animation που όλοι πρέπει να έχουμε δει τουλάχιστον μία φορά στη ζωή μας. 1.One piece 2.Attack on titan 3.Demon slayer 4.Jujutsu kaisen 5.Solo leveling 6.Castlevania (Αμερικάνικη παραγωγή με ιαπωνικές επιρροές) 7.Chainsaw man 8.Hells paradise 9.Dororo 10.Black Clover

Νιώθω που λες, πως από τα 13 μου μέχρι τα 18 ήταν ένας γολγοθάς αιώνων που διάβηκα.. Άργησε αυτή η πενταετία να τερματίσει. Και να που ξεπρόβαλαν τα 18 μου χρόνια κι ύστερα σα να διακτινίστηκα στα 28. Πως διάολο είναι δυνατόν; Και τώρα φοβάμαι πως η ζωή περνάει και τελειώνει και τρέχει και ρέει εν είδη καταρράκτη. Με τέτοια φορά και ορμή. Και εμένα μου ξεφεύγει το νερό που γλιστράει και σκορπάει ανάμεσα στις παλάμες μου. Δε μπορώ να το συγκρατήσω. Κι όλο φοβάμαι πως θα τελειώσει αυτή η ζωη προτού προλάβω να τη ζήσω.  Πως θα εστιάσω στο τώρα; Αν κάποιος το  έχει καταφέρει ας μου πει τον τρόπο.  Νοσταλγώ τα νιάτα  που αυτήν τη στιγμή ζω. Τα σκέφτομαι σαν κάτι μακρινό που το έζησα δεκαετίες πριν. Τα συλλογίζομαι σαν παρελθόν. Περίεργο συναίσθημα. Όλα αυτά για την νεότητα που αυτήν τη στιγμή εγώ διασχίζω. Φοβάμαι  μην περάσουν τα λεγόμενα νιάτα που λέει ο λαός κι εγώ συνεχίσω να τα νοσταλγώ.  

Κάποιοι άνθρωποι μάτια μου ίσως δεν πρέπει να ζουν την αμοιβαιότητα.  Γνώρισα εσενα και ένιωσα τα πάντα! Σαν μια έκρηξη συναισθημάτων. Ένα πεζό big bang. Μυρίζεις οικειότητα και έρωτα.     καταλάβαμε πως κουμπώνει ο ένας στην ψυχή του άλλου. Κι όμως από τότε έφυγε η έμπνευση μου για λέξεις και δημιουργία. Τελικά δεν είναι ο έρωτας που προσφέρει την πλάση της τέχνης, όπως ουτοπικά νομίζει ο κόσμος.Ο πόνος     είναι ο γλύπτης της     καλλιτεχνικής μας ανησυχίας.Άρα δεν είχα ανάγκη να ερωτευτώ     όπως συμβαίνει μαζί σου, για να δημιουργήσω. Είχα ανάγκη να πληγωθώ… κι εσύ αντί να με πληγώνεις με κάνεις ευτυχισμένη. 

Δεν είναι κρίμα  να μη μπορείς να μοιραστείς τη χαρά σου;   Πλέον οι άνθρωποι νιώθουν   πως ότι λες με ενθουσιασμό το κανεις για να τους δείξεις ποσο καλύτερη είναι η ζωή σου και η γενικότερη οντότητα σου από εκείνων. Κάθε φορά που μιλάω για τον άνθρωπο μου, που έχω την τύχη να είναι υπέροχος, οι γύρω μου ή δεν μιλούν, ή οριακά θυμώνουν. Συγκρίνουν. Τη ζωή μου με την άτυχη επιλογή τους. Εγώ επέλεξα πως μου αξίζει η αγάπη και ο έρωτας ακόμη κ αν είμαι λάθος και είχα την τύχη να με πλαισιώσει η ευτυχία. Εσυ τι επέλεξες ανθρωπάκο*;  Υπάρχει τόσο κακία στον κόσμο. Το ξέρω πως δεν είναι καινούριο αυτό το φαινόμενο. Απαρχές χρόνων είμαστε επικίνδυνοι ο ένας για τον άλλον ως ανθρωπότητα.   Βλέπω τέσσερις κατηγορίες ανθρώπων και ψυχών από την οπτική μου. Με βοηθούν οι κατηγορίες στον εγκέγαλό μου να απλοποιώ σκέψεις και συναισθήματα. Η πρώτη λοιπόν είναι της απόλυτης παράνοιας στην οποία ανήκουν οι βιαστές, οι φασιστες και γενικά οι μαλακες όλων των ειδών.  Η δεύτε...

Αν έστω ένας από εσάς, διασκεδάσει, γελάσει, κλάψει, θυμώσει, στοχαστεί ή απλώς περάσει την ώρα του, τότε αυτό το  blog  θα έχει πετύχει τον σκοπό του.  Ελπίζω να απολαύσετε το συγκεκριμένο site όσο κι εγω απολαμβάνω να δουλεύω και να καταθέτω τη ψυχή μου σε αυτό. Ρίξτε μια ματιά γύρω σας. Θα χαρώ αν βρείτε εδώ μέσα έμπνευση... αλλά ακόμη κι αν δε βρείτε, σας υπόσχομαι πως είναι εντάξει... Καλό στοχαστικό ταξίδι fellas..

Ό,τι κι αν σου λένε, ποτέ δεν είναι πολύ αργά ή πολύ νωρίς να είσαι όποιος θέλεις να είσαι. Δεν υπάρχει χρονικό όριο.Ξεκινάς όποτε θέλεις.Μπορείς να αλλάξεις ή να μείνεις ο ίδιος. Δεν υπάρχουν κανόνες.Είμαστε ικανοί για το χειρότερο, αλλά και για το καλύτερο.Μέσα από τη ψυχή μου: Ελπίζω να πετύχεις το καλύτερο.Ελπίζω να δεις εκπληκτικά πράγματα.Ελπίζω να ένιωσες πρωτόγνωρα συναισθήματα.Ελπίζω να γνώρισες ιδιαίτερους ανθρώπους.Ελπίζω να είσαι περήφανος για τη ζωή σου.  Κι αν δεν είσαι, ελπίζω να έχεις τη δύναμη να ξεκινήσεις από την αρχή.