Ανθρωπότητα

Δεν είναι κρίμα να μη μπορείς να μοιραστείς τη χαρά σου; Πλέον οι άνθρωποι νιώθουν πως ότι λες με ενθουσιασμό το κανεις για να τους δείξεις ποσο καλύτερη είναι η ζωή σου και η γενικότερη οντότητα σου από εκείνων. Κάθε φορά που μιλάω για τον άνθρωπο μου, που έχω την τύχη να είναι υπέροχος, οι γύρω μου ή δεν μιλούν, ή οριακά θυμώνουν. Συγκρίνουν. Τη ζωή μου με την άτυχη επιλογή τους. Εγώ επέλεξα πως μου αξίζει η αγάπη και ο έρωτας ακόμη κ αν είμαι λάθος και είχα την τύχη να με πλαισιώσει η ευτυχία.Εσυ τι επέλεξες ανθρωπάκο*; Υπάρχει τόσο κακία στον κόσμο. Το ξέρω πως δεν είναι καινούριο αυτό το φαινόμενο. Απαρχές χρόνων είμαστε επικίνδυνοι ο ένας για τον άλλον ως ανθρωπότητα. Βλέπω τέσσερις κατηγορίες ανθρώπων και ψυχών από την οπτική μου. Με βοηθούν οι κατηγορίες στον εγκέγαλό μου να απλοποιώ σκέψεις και συναισθήματα. Η πρώτη λοιπόν είναι της απόλυτης παράνοιας στην οποία ανήκουν οι βιαστές, οι φασιστες και γενικά οι μαλακες όλων των ειδών. Η δεύτερη είναι της απόλυτης αγένειας. Άνθρωποι που τους χαμογελάς και γυρνούν από την άλλη. Οι ίδιοι που στον εργασιακό σου χώρο σου δημιουργούν συνεχώς  πρόβλημα λόγω των ανασφαλειών κατωτερότητας που έχουν. Ή εκείνοι που σε πλησιάζουν κάνοντας αυτές τις αδιάφορες συζητήσεις περί καιρού, περί φαγητού και ούτω καθεξής απλά για να δείξουν καλοσύνη τυπικά, ενώ στην πραγματικότητα όσο σε ρωτούν σε βρίζουν από μέσα τους. Και όταν μια μέρα είσαι λίγο πιο αυθόρμητος σε περιμένουν στη γωνία για να σου θυμώσουν και να μεταφέρουν σε έναν τρίτο το ποσο μαλακας είσαι. Στην τρίτη κατηγορία είναι  οι καλύτεροι όλων. Οι αδιάφοροι. Εκείνοι που δεν ενοχλούν κανέναν, λες ένα αστείο ή και δε λες. Χαιρετιέστε ή και δε χαιρετιέστε. Αλλά δεν ενοχλούν-δεν ενοχλείς. Δεν προσβάλουν-δεν προσβάλεις. Βουβή συμφωνία ησυχίας και ηρεμίας. Η τέταρτη και τελευταια κατηγορία (που θέλω να πιστεύω πως κυμαίνομαι ανάμεσα σε αυτήν και στην προηγούμενη) είναι εκείνη της ελπίδας. Άνθρωποι που σου λένε καλημέρα με χαμογελο και το εννοούν. Εκείνοι που θα προσφέρουν έναν καφέ χωρίς να περιμένουν ανταπόδοση.  Αλλά αν ανήκεις σε αυτήν την κατηγορία κι εσύ οπως κ εκείνοι, τότε θα το θυμάσαι για πάντα και θα ανταποδώσεις με την πρώτη ευκαιρία κι ας μην στο ζητήσουν ποτέ.  Άνθρωποι που θα σε καλύψουν πέντε λεπτά στη δουλειά χωρίς να το πουν σε κανέναν. Δε θα στο χτυπήσουν μετά. Άνθρωποι που θα σου δώσουν ένα πιάτο φαΐ και θα το ξεχάσουν. Δε θα πουν σε όλον τον κόσμο πως σε τάισαν. Άνθρωποι που αν δεν υπήρχαν θα είχα αυτοκτονήσει. Και το λέω κυριολεκτικά.

*Αναφορά στο βιβλίο του Βίλχελμ ραιχ «άκου ανθρωπάκο»