Νιώθω που λες, πως από τα 13 μου μέχρι τα 18 ήταν ένας γολγοθάς αιώνων που διάβηκα.. Άργησε αυτή η πενταετία να τερματίσει. Και να που ξεπρόβαλαν τα 18 μου χρόνια κι ύστερα σα να διακτινίστηκα στα 28. Πως διάολο είναι δυνατόν; Και τώρα φοβάμαι πως η ζωή περνάει και τελειώνει και τρέχει και ρέει εν είδη καταρράκτη. Με τέτοια φορά και ορμή. Και εμένα μου ξεφεύγει το νερό που γλιστράει και σκορπάει ανάμεσα στις παλάμες μου. Δε μπορώ να το συγκρατήσω. Κι όλο φοβάμαι πως θα τελειώσει αυτή η ζωη προτού προλάβω να τη ζήσω. Πως θα εστιάσω στο τώρα; Αν κάποιος το έχει καταφέρει ας μου πει τον τρόπο. Νοσταλγώ τα νιάτα που αυτήν τη στιγμή ζω. Τα σκέφτομαι σαν κάτι μακρινό που το έζησα δεκαετίες πριν. Τα συλλογίζομαι σαν παρελθόν. Περίεργο συναίσθημα. Όλα αυτά για την νεότητα που αυτήν τη στιγμή εγώ διασχίζω. Φοβάμαι μην περάσουν τα λεγόμενα νιάτα που λέει ο λαός κι εγώ συνεχίσω να τα νοσταλγώ.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου